|
KATEDRA POLSKIEGO AUTOKEFALICZNEGO KOŚCIOŁA PRAWOSŁAWNEGO POD WEZWANIEM NARODZENIA PRZENAJŚWIĘTSZEJ BOGURODZICY
Na początku istnienia była to katolicka kaplica cmentarna przy
parafii św. Elżbiety i nosiła dużo prostszą nazwę - Kościół św.
Barbary. W miarę upływu lat świątynią zajmowali się wielcy i trochę
mniej wielcy architekci, co miało odzwierciedlenie w licznych przebudowach
i dobudowaniu zakrystii oraz prezbiterium. W XVI wieku, kiedy w
Europie rozwijał się ruch reformacyjny, pojawiła się tu pierwsza
ambona protestancka, zaś trzy wieki później kościół stał się siedzibą Zawiła historia Wrocławia pozwala zrozumieć, dlaczego szukając cerkwi przy ulicy św. Mikołaja, nie znajdziemy budynku podobnego do innych świątyń prawosławnych. Nie jest ozdobiona złotymi kopułami, ale jej charakter określa wystrój wewnętrzny.
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Kiedy
po raz pierwszy słyszy się pełną nazwę tej świątyni, można poczuć
się nieco zdezorientowanym. To wrażenie jednak mija po wyjaśnieniu,
że w prawosławiu w każdym państwie istnieje samodzielny i odrębny
Kościół narodowy- stąd właśnie określenie "polski" oraz
tajemnicze słowo "autokefaliczny", które oznacza właśnie
niezależny. Katedra prawosławna we Wrocławiu i jej otoczenie tworzą
niezwykłą enklawę w samym centrum miasta w sąsiedztwie najbardziej
ruchliwych skrzyżowań. Wokół stojącej przy ulicy św. Mikołaja cerkwi
unosi się subtelny zapach jej długiej i burzliwej historii liczącej
już ponad 730 lat.
osobnej parafii ewangelickiej. Podczas wykonywanych na przełomach
stuleci remontów zmieniano jego wystrój - najpierw na barokowy,
później - neogotycki. W czasie trwania II wojny światowej podzielił
on los wielu wrocławskich zabytków - został w znacznej części zniszczony.
Zniknęły malowidła ze sklepienia chóru przedstawiające św. Barbarę
oraz te obrazujące legendę o św. Jadwidze, zdobiące wschodnie ściany
bocznych naw. Do lat sześćdziesiątych XX wieku trwała odbudowa kościoła.
Po jej zakończeniu przekazany został Polskiemu Autokefalicznemu
Kościołowi Prawosławnemu i od 1963 r. pełni funkcję katedry.
Tak
jak wygląd zewnętrzny nie wyróżnia jej spośród dziesiątków katolickich
obiektów sakralnych, tak wnętrze jest zdecydowanie inne niż te,
do których przyzwyczailiśmy się, oglądając tego typu budowle. Tuż
przy wejściu zadziwia widok stojącego przy ścianie zegara - takiego
jak te trzymane w domach jako pamiątki po prapradziadkach. Próżno
szukać w nawach wygodnych ławek - oprócz kilku pojedynczych krzeseł
- miejsca wyłącznie stojące, a to dlatego, że w czasie prawosławnych
mszy nie ma zwyczaju siedzenia. Ale uwaga, nabożeństwa trwające
nieraz po kilka godzin są tylko dla wytrwałych! Nawiązujące do stylu
bizantyjskiego witraże i klasyczne ikony stanowią główny wystrój
świątyni. Pod wysokim, gotyckim sklepieniem znajduje się ikonostas
- ściana z ikonami oddzielająca część ołtarzową od nawy. Mistyczna
atmosfera potęgowana przez unoszący się zapach kadzideł i świec
woskowych, sprzyja głębokiej, duchowej refleksji. Jeśli przyjrzeć
się bliżej elewacjom, dostrzec na nich można kamienne epitafia...